انگلیسی آمریکایی یا بریتانیایی؟ کدام را یاد بگیریم و چه تفاوتی دارند؟

انگلیسی آمریکایی بهتر است یا بریتانیایی؟

وقتی در دوران کودکی یادگیری زبان رو تو مدرسه شروع کردم، اصلاً به تفاوت انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی فکر هم نمی کردم، چون از وجود چنین تفاوتی اطلاعی نداشتم. اما این روزها با توجه به گسترش ارتباطات و انواع روشهای آموزشی در دسترس، همه ما می تونیم تصمیم بگیریم که چه زبانی و چه لهجه ای رو انتخاب کنیم.

اگر قصد یادگیری زبان انگلیسی را دارید، احتمالاً با این سؤال مواجه شده‌اید که بهتر است انگلیسی آمریکایی یاد بگیرید یا انگلیسی بریتانیایی؟

شاید در کلاس زبان، فیلم‌ها و سریال‌ها یا منابع آموزشی مختلف متوجه شده باشید که انگلیسی‌زبانان در کشورهای مختلف از تلفظ‌ها، کلمات و حتی برخی ساختارهای متفاوتی استفاده می‌کنند. برای مثال، آمریکایی‌ها معمولاً از کلمه Apartment برای آپارتمان استفاده می‌کنند، در حالی که در بریتانیا کلمه Flat رایج‌تر است. همچنین ممکن است یک کلمه در این دو نوع انگلیسی به شکل متفاوتی تلفظ شود یا حتی دو معنای متفاوت داشته باشد.

این تفاوت‌ها گاهی زبان‌آموزان را سردرگم می‌کند. بعضی افراد تصور می‌کنند باید از همان ابتدا فقط یکی از این دو نوع انگلیسی را انتخاب کنند و یادگیری دیگری ممکن است باعث اشتباه یا اختلاط لهجه‌ها شود.

اما واقعیت این است که انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی دو گونه استاندارد و معتبر از یک زبان هستند. هیچ‌کدام به‌طور مطلق بهتر یا صحیح‌تر از دیگری نیستند.

در این مقاله بررسی می‌کنیم که این دو گونه چه تفاوت‌هایی دارند، چرا به وجود آمده‌اند، در چه موقعیت‌هایی استفاده می‌شوند و چگونه می‌توانید با توجه به هدف خود، گزینه مناسب‌تری را برای یادگیری انتخاب کنید.

تفاوت Accent و Dialect چیست؟ تفاوت لهجه و گویش در زبان انگلیسی

۱. انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی چه هستند؟

انگلیسی آمریکایی (American English) گونه‌ای از زبان انگلیسی است که در ایالات متحده آمریکا رواج دارد و در گفتار، نوشتار، واژگان و تلفظ ویژگی‌های خاص خود را پیدا کرده است.

انگلیسی بریتانیایی (British English) نیز به گونه‌های انگلیسی رایج در بریتانیا اشاره دارد که در کشورهای انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی با تنوع لهجه‌ای قابل توجهی صحبت می‌شوند.

البته یک نکته مهم وجود دارد: انگلیسی بریتانیایی و آمریکایی هرکدام یک لهجه واحد و یکسان نیستند.

برای مثال، فردی که در لندن زندگی می‌کند ممکن است لهجه متفاوتی با فردی در منچستر یا گلاسگو داشته باشد. همین موضوع درباره آمریکا نیز صدق می‌کند؛ لهجه فردی در نیویورک می‌تواند با لهجه فردی در تگزاس یا کالیفرنیا متفاوت باشد.

بنابراین وقتی از انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی صحبت می‌کنیم، منظورمان مجموعه‌ای از ویژگی‌های رایج زبانی است، نه دو لهجه کاملاً یکدست.

۲. چرا انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی با هم تفاوت دارند؟

برای درک بهتر تفاوت این دو گونه، باید کمی به تاریخ زبان انگلیسی توجه کنیم.

زبان انگلیسی در ابتدا در جزایر بریتانیا شکل گرفت و در طول قرن‌ها تحت تأثیر زبان‌های مختلف، از جمله لاتین، فرانسوی و زبان‌های ژرمنی، تغییر کرد.

با مهاجرت انگلیسی‌زبانان به آمریکای شمالی، زبان انگلیسی نیز به این قاره منتقل شد. اما پس از استقلال آمریکا و شکل‌گیری جامعه‌ای مستقل، مسیر تحول زبان در دو سوی اقیانوس اطلس تا حدی متفاوت شد.

این تفاوت‌ها به دلایل مختلفی ایجاد شدند:

۱. جدایی جغرافیایی و ارتباط کمتر

فاصله جغرافیایی میان آمریکا و بریتانیا باعث شد ارتباط زبانی و فرهنگی میان مردم این دو منطقه به اندازه گذشته مستقیم نباشد. در نتیجه، هر جامعه برخی ویژگی‌های زبانی خود را توسعه داد.

۲. تأثیر زبان‌های دیگر

مهاجرت گروه‌های مختلف به آمریکا باعث شد زبان انگلیسی آمریکایی از زبان‌ها و فرهنگ‌های متعددی تأثیر بگیرد. برای مثال، برخی واژگان آمریکایی تحت تأثیر زبان‌های بومی آمریکا، اسپانیایی، هلندی و سایر زبان‌های مهاجران قرار گرفته‌اند.

۳. تغییرات مستقل در تلفظ و واژگان

زبان در هر دو منطقه به‌طور طبیعی تغییر کرد. برخی تلفظ‌ها در آمریکا حفظ شدند، در حالی که در بخش‌هایی از بریتانیا تغییر کردند و برعکس.

۴. تفاوت در استانداردهای نوشتاری

در قرن نوزدهم، فرهنگ‌نویسان و نویسندگانی مانند نوآ وبستر در آمریکا به تدوین و تثبیت شیوه نوشتاری آمریکایی کمک کردند. همین موضوع باعث شد برخی تفاوت‌های املایی میان دو گونه تثبیت شوند.

در نتیجه، انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی به‌تدریج به دو گونه استاندارد با ویژگی‌های مشخص تبدیل شدند؛ با این حال، همچنان ریشه زبانی مشترکی دارند و ارتباط میان گویشوران آن‌ها به‌راحتی برقرار می‌شود.

علت تفاوت لهجه انگلیسی و آمریکایی

۳. مهم‌ترین تفاوت‌های انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی چیست؟

تفاوت این دو گونه فقط به لهجه محدود نمی‌شود. در واقع، تفاوت‌ها را می‌توان در چند گروه اصلی بررسی کرد:

الف) تفاوت در تلفظ (Pronunciation)

یکی از آشکارترین تفاوت‌ها میان انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی، نحوه تلفظ کلمات است.

برای مثال، حرف R در بسیاری از لهجه‌های آمریکایی، حتی زمانی که بعد از آن حرف صدادار نمی‌آید، تلفظ می‌شود. اما در بسیاری از لهجه‌های رایج جنوب انگلستان، این حرف در انتهای هجا تلفظ نمی‌شود.

به این ویژگی در زبان‌شناسی Rhotic و Non-rhotic می‌گویند.

چند نمونه:

کلمهتلفظ رایج آمریکاییتلفظ رایج بریتانیایی
Car/kɑːr//kɑː/
Water/ˈwɔːtər//ˈwɔːtə/
Better/ˈbetər//ˈbetə/
Hard/hɑːrd//hɑːd/

البته این الگو برای تمام لهجه‌های بریتانیایی و آمریکایی یکسان نیست. برای مثال، برخی لهجه‌های بریتانیایی نیز R را تلفظ می‌کنند.

تفاوت دیگر به صدای T مربوط می‌شود. در بسیاری از لهجه‌های آمریکایی، وقتی T بین دو صدای واکه‌ای قرار می‌گیرد، به صدایی شبیه D تبدیل می‌شود که به آن Flap T می‌گویند.

مثلاً:

  • Water در تلفظ آمریکایی ممکن است شبیه «وادِر» شنیده شود.
  • Better در تلفظ آمریکایی ممکن است شبیه «بِدِر» شنیده شود.

در مقابل، در بسیاری از لهجه‌های بریتانیایی، T واضح‌تر تلفظ می‌شود.

ب) تفاوت در واژگان (Vocabulary)

یکی از مهم‌ترین تفاوت‌هایی که هنگام تماشای فیلم‌ها، خواندن کتاب‌ها یا سفر به کشورهای انگلیسی‌زبان متوجه می‌شوید، استفاده از کلمات متفاوت برای یک مفهوم است.

برای مثال:

معنی فارسیانگلیسی آمریکاییانگلیسی بریتانیایی
آپارتمانApartmentFlat
آسانسورElevatorLift
تعطیلاتVacationHoliday
پاییزFallAutumn
بنزینGas / GasolinePetrol
کامیونTruckLorry
پیاده‌روSidewalkPavement
بیسکویتCookie (برای بسیاری از انواع شیرینی)Biscuit
سیب‌زمینی سرخ‌کرده خلالیFrench friesChips
چیپسChipsCrisps
کمد لباسClosetWardrobe
صندوق عقب خودروTrunkBoot
شیشه جلو خودروWindshieldWindscreen
صفLineQueue
سطل زبالهTrash canRubbish bin
پوشکDiaperNappy
داروخانهDrugstore / PharmacyChemist’s / Pharmacy
فیلمMovieFilm

نکته جالب این است که بعضی کلمات در هر دو گونه انگلیسی وجود دارند، اما کاربرد یا معنای آن‌ها متفاوت است.

برای مثال:

  • در انگلیسی آمریکایی، Chips معمولاً به چیپس سیب‌زمینی نازک و ترد گفته می‌شود.
  • در انگلیسی بریتانیایی، Chips معمولاً به سیب‌زمینی سرخ‌کرده ضخیم گفته می‌شود.

بنابراین، دانستن این تفاوت‌ها به شما کمک می‌کند هنگام سفر یا مکالمه با افراد مختلف دچار سوءتفاهم نشوید.

ج) تفاوت در املای کلمات (Spelling)

یکی از تفاوت‌های مهم در نوشتار انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی، شیوه املای برخی کلمات است.

در بسیاری از موارد، یک کلمه با دو شکل املایی متفاوت نوشته می‌شود، اما معنای آن تغییر نمی‌کند.

انگلیسی آمریکاییانگلیسی بریتانیاییمعنی
ColorColourرنگ
FavoriteFavouriteموردعلاقه
CenterCentreمرکز
TheaterTheatreتئاتر
OrganizeOrganiseسازمان‌دهی کردن
RealizeRealiseمتوجه شدن
AnalyzeAnalyseتحلیل کردن
TravelingTravellingسفر کردن
CancelingCancellingلغو کردن
DefenseDefenceدفاع
CheckCheque (برای چک بانکی)چک

چند نکته درباره این تفاوت‌ها:

  • در بسیاری از کلمات، انگلیسی آمریکایی از پسوندهای -or و انگلیسی بریتانیایی از -our استفاده می‌کند؛ مانند Color و Colour.
  • در برخی کلمات، تفاوت به جایگاه حروف -er و -re مربوط است؛ مانند Center و Centre.
  • در تعدادی از افعال، شکل -ize در آمریکا و -ise در بریتانیا رایج‌تر است؛ هرچند شکل -ize در انگلیسی بریتانیایی نیز معتبر است.
  • در انگلیسی بریتانیایی معمولاً در برخی کلمات، حرف L هنگام اضافه شدن پسوند دو برابر می‌شود؛ مانند Travelling.

د) تفاوت در گرامر (Grammar)

اگرچه ساختار کلی گرامر انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی بسیار شبیه است، در برخی موقعیت‌ها تفاوت‌هایی در کاربرد ساختارهای دستوری دیده می‌شود.

۱. استفاده از Present Perfect و Simple Past

در انگلیسی بریتانیایی، برای بیان اتفاقی که به‌تازگی رخ داده و ارتباطی با زمان حال دارد، معمولاً از زمان Present Perfect استفاده می‌شود.

مثال:

  • British: I’ve just finished my work.
  • American: I just finished my work.

هر دو جمله به معنی «تازه کارم را تمام کرده‌ام» هستند.

البته آمریکایی‌ها نیز از Present Perfect استفاده می‌کنند و این تفاوت به معنای اختصاصی بودن یکی از زمان‌ها برای یک کشور نیست.

۲. استفاده از Have و Have Got

در انگلیسی بریتانیایی، ساختار Have Got برای بیان مالکیت و داشتن چیزی بسیار رایج است.

مثال:

  • British: Have you got a car?
  • American: Do you have a car?

هر دو جمله به معنی «ماشین داری؟» هستند.

۳. تفاوت در اسم‌های جمعی (Collective Nouns)

در انگلیسی آمریکایی، اسم‌های جمعی مانند Team و Family معمولاً با فعل مفرد استفاده می‌شوند.

مثال:

– American: My team is playing well.

در انگلیسی بریتانیایی، گاهی می‌توان این اسم‌ها را با فعل جمع نیز به کار برد، به‌خصوص وقتی اعضای گروه به‌عنوان افراد جداگانه در نظر گرفته می‌شوند.

مثال:

– British: My team are playing well.

البته استفاده از فعل مفرد در انگلیسی بریتانیایی نیز کاملاً رایج است.

۴. تفاوت در حروف اضافه

گاهی برای بیان یک مفهوم مشابه، حروف اضافه متفاوتی استفاده می‌شود.

انگلیسی آمریکاییانگلیسی بریتانیایی
On the weekendAt the weekend
Monday through FridayMonday to Friday
Different from / thanDifferent from / to
Write someoneWrite to someone

این تفاوت‌ها معمولاً مانع درک مطلب نمی‌شوند، اما آشنایی با آن‌ها باعث می‌شود در هر دو گونه طبیعی‌تر صحبت کنید.

هـ) تفاوت در تاریخ، ساعت و قالب نوشتاری

در انگلیسی آمریکایی معمولاً تاریخ به شکل ماه، روز و سال نوشته می‌شود:

  • American: 11/07/2026
  • British: 07/11/2026

این تفاوت می‌تواند در اسناد، فرم‌ها و مکاتبات بین‌المللی باعث اشتباه شود.

همچنین در آمریکا معمولاً از قالب 12 ساعته برای بیان زمان استفاده می‌شود و AM و PM کاربرد زیادی دارند. در بریتانیا نیز هر دو قالب 12 و 24 ساعته رایج هستند و در موقعیت‌های مختلف استفاده می‌شوند.

۴. کدام نوع انگلیسی در جهان کاربرد بیشتری دارد؟

پاسخ این سؤال به این بستگی دارد که منظورمان از کاربرد بیشتر چیست.

انگلیسی آمریکایی به دلیل جمعیت زیاد انگلیسی‌زبانان آمریکا، قدرت اقتصادی این کشور و تأثیر گسترده رسانه‌ها، فیلم‌ها، سریال‌ها، موسیقی و فناوری آمریکایی، در بسیاری از نقاط جهان بسیار شناخته‌شده است.

از طرف دیگر، انگلیسی بریتانیایی به دلیل سابقه تاریخی بریتانیا، نقش این کشور در آموزش زبان انگلیسی و حضور آن در حوزه‌های دانشگاهی، فرهنگی و بین‌المللی، همچنان کاربرد گسترده‌ای دارد.

برای مثال:

انگلیسی آمریکایی در این حوزه‌ها بسیار رایج است:

  • فیلم‌ها و سریال‌های آمریکایی
  • بسیاری از شرکت‌های فناوری و استارتاپ‌ها
  • ارتباطات تجاری با شرکت‌های آمریکایی
  • بازار کار و تحصیل در ایالات متحده
  • بسیاری از محتوای آموزشی و رسانه‌های آنلاین

انگلیسی بریتانیایی در این حوزه‌ها اهمیت دارد:

  • تحصیل و زندگی در بریتانیا
  • ارتباطات کاری با شرکت‌های بریتانیایی
  • برخی منابع آموزشی و انتشارات بریتانیایی
  • محیط‌های دانشگاهی و حرفه‌ای در بریتانیا
  • ارتباطات با برخی کشورهای دارای سنت آموزشی بریتانیایی

البته نباید تصور کرد که مثلاً تمام کشورهای اروپایی از انگلیسی بریتانیایی و تمام کشورهای آسیایی از انگلیسی آمریکایی استفاده می‌کنند. در بسیاری از کشورها هر دو گونه شناخته‌شده و قابل استفاده هستند.

۵. برای یادگیری زبان انگلیسی کدام را انتخاب کنیم؟

حالا به سؤال اصلی می‌رسیم: اگر قصد دارید زبان انگلیسی را از ابتدا یاد بگیرید، بهتر است انگلیسی آمریکایی را انتخاب کنید یا بریتانیایی؟

پاسخ کوتاه این است: هر دو انتخاب مناسبی هستند، اما بهتر است تصمیم خود را براساس هدف، منابع آموزشی و محیطی که قصد دارید در آن از زبان استفاده کنید بگیرید.

اگر قصد مهاجرت به آمریکا دارید

اگر مقصد شما ایالات متحده است، پیشنهاد می‌شود انگلیسی آمریکایی را به‌عنوان گونه اصلی یادگیری خود انتخاب کنید.

در این صورت:

  • با لهجه و تلفظ رایج در محیط زندگی خود بیشتر آشنا می‌شوید.
  • واژگان روزمره و اصطلاحات مورد استفاده مردم آمریکا را بهتر یاد می‌گیرید.
  • در محیط کار و ارتباطات اجتماعی راحت‌تر خواهید بود.
  • فیلم‌ها، برنامه‌ها و منابع آمریکایی برایتان قابل‌فهم‌تر خواهند شد.

البته این به معنای بی‌اهمیت بودن انگلیسی بریتانیایی نیست. همچنان ممکن است در محیط‌های دانشگاهی، کاری و بین‌المللی با آن مواجه شوید.

اگر قصد مهاجرت به بریتانیا دارید

در این شرایط بهتر است انگلیسی بریتانیایی را در اولویت قرار دهید.

آشنایی با واژگان، تلفظ و اصطلاحات رایج در بریتانیا می‌تواند ارتباطات روزمره و کاری شما را ساده‌تر کند.

برای مثال، دانستن اینکه به‌جای Elevator معمولاً از Lift استفاده می‌شود یا Petrol به معنای بنزین است، در زندگی روزمره مفید خواهد بود.

اگر قصد تحصیل در دانشگاه‌های بین‌المللی دارید

در این مورد انتخاب به کشور مقصد و دانشگاه موردنظر شما بستگی دارد.

برای تحصیل در آمریکا، آشنایی با انگلیسی آمریکایی می‌تواند مفیدتر باشد و برای تحصیل در بریتانیا، انگلیسی بریتانیایی انتخاب طبیعی‌تری است.

اما نکته مهم این است که بسیاری از دانشگاه‌های بین‌المللی هر دو گونه را می‌پذیرند، مشروط بر اینکه نوشتار شما استاندارد، منسجم و قابل‌فهم باشد.

برای مثال، در آزمون‌های بین‌المللی زبان مانند IELTS و TOEFL، مواجهه با گونه‌های مختلف انگلیسی امکان‌پذیر است. بنابراین نباید تصور کنید که برای شرکت در آیلتس حتماً باید انگلیسی بریتانیایی و برای تافل حتماً باید انگلیسی آمریکایی بلد باشید.

اگر قصد کار در شرکت‌های بین‌المللی دارید

اگر قرار است با افراد و شرکت‌هایی از کشورهای مختلف ارتباط داشته باشید، مهم‌تر از انتخاب یک لهجه خاص، توانایی برقراری ارتباط روشن و مؤثر است.

در این شرایط می‌توانید یکی از گونه‌ها را به‌عنوان الگوی اصلی تلفظ و نوشتار انتخاب کنید، اما بهتر است با واژگان و تلفظ‌های گونه دیگر نیز آشنا شوید.

اگر هنوز هدف مشخصی ندارید

اگر هنوز نمی‌دانید در آینده به کدام کشور مهاجرت خواهید کرد یا در چه محیطی از انگلیسی استفاده می‌کنید، پیشنهاد می‌کنم انتخاب خود را براساس منابعی انجام دهید که بیشتر با آن‌ها ارتباط دارید.

برای مثال:

  • اگر بیشتر فیلم و سریال آمریکایی تماشا می‌کنید، انگلیسی آمریکایی انتخاب مناسبی است.
  • اگر از کتاب‌ها و دوره‌های بریتانیایی استفاده می‌کنید، می‌توانید انگلیسی بریتانیایی را انتخاب کنید.
  • اگر معلم شما از یکی از این دو گونه استفاده می‌کند، بهتر است در مراحل ابتدایی همان الگو را دنبال کنید.

مهم‌تر از انتخاب نوع انگلیسی، استمرار در یادگیری و داشتن یک الگوی مشخص برای تلفظ و نوشتار است.

۶. اگر انگلیسی آمریکایی یاد بگیریم، می‌توانیم انگلیسی بریتانیایی را متوجه شویم؟

یکی از نگرانی‌های زبان‌آموزان این است که اگر فقط یکی از این دو گونه را یاد بگیرند، هنگام صحبت با افرادی که از گونه دیگر استفاده می‌کنند، دچار مشکل شوند.

خبر خوب این است که انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی تا حد بسیار زیادی برای گویشوران یکدیگر قابل‌فهم هستند.

اگر شما انگلیسی آمریکایی یاد گرفته باشید، معمولاً می‌توانید مکالمه با یک فرد بریتانیایی را درک کنید و برعکس.

علت این موضوع آن است که ساختار اصلی زبان، بخش بزرگی از واژگان و اصول گرامری در هر دو گونه مشترک هستند.

با این حال، چند نکته وجود دارد:

۱. در ابتدا ممکن است در درک لهجه مشکل داشته باشید.

اگر به تلفظ آمریکایی عادت کرده باشید، ممکن است در روزهای اول متوجه نشوید که برخی کلمات در لهجه بریتانیایی چگونه تلفظ می‌شوند. این موضوع به‌خصوص درباره لهجه‌های محلی و کمتر آشنا بیشتر دیده می‌شود.

۲. ممکن است بعضی واژگان را نشناسید.

برای مثال، اگر با کلمه Lorry آشنا نباشید، ممکن است در ابتدا متوجه نشوید که منظور گوینده بریتانیایی همان Truck است.

۳. سرعت صحبت کردن و اصطلاحات محلی می‌توانند چالش‌برانگیز باشند.

گاهی تفاوت در سرعت صحبت کردن، حذف برخی صداها، استفاده از اصطلاحات محاوره‌ای و لهجه‌های منطقه‌ای باعث می‌شود حتی زبان‌آموزان پیشرفته هم برای درک مکالمه به کمی زمان نیاز داشته باشند.

اما این مشکلات معمولاً با قرار گرفتن در معرض هر دو گونه زبان و تمرین شنیداری برطرف می‌شوند.

بنابراین، اگر انگلیسی آمریکایی یاد گرفته‌اید، نیازی نیست برای فهمیدن انگلیسی بریتانیایی دوباره از ابتدا زبان بخوانید. کافی است به‌تدریج با تفاوت‌های آن آشنا شوید.

۷. آیا می‌توانیم انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی را با هم یاد بگیریم و استفاده کنیم؟

بله. هیچ مانعی برای یادگیری هر دو گونه وجود ندارد. اتفاقاً آشنایی با هر دو می‌تواند توانایی ارتباطی شما را افزایش دهد.

اما بهتر است بین دو موضوع تفاوت قائل شویم:

  • فهمیدن هر دو گونه: توصیه می‌شود از همان مراحل ابتدایی به‌تدریج با هر دو آشنا شوید.
  • استفاده از هر دو گونه: بهتر است در گفتار و نوشتار خود یک الگوی اصلی داشته باشید و بدون دلیل، ویژگی‌های دو گونه را به‌صورت نامنظم ترکیب نکنید.

برای مثال، اگر انگلیسی آمریکایی را به‌عنوان الگوی اصلی انتخاب کرده‌اید، بهتر است در نوشتار از املای آمریکایی استفاده کنید.

یعنی:

  • Color به‌جای Colour
  • Center به‌جای Centre
  • Favorite به‌جای Favourite

اما این به معنای اشتباه بودن شکل‌های بریتانیایی نیست.

همچنین در مکالمه می‌توانید واژگان هر دو گونه را بشناسید و حتی متناسب با مخاطب از آن‌ها استفاده کنید.

برای مثال، اگر در آمریکا زندگی می‌کنید، استفاده از Apartment طبیعی‌تر است؛ اما اگر با یک فرد بریتانیایی صحبت می‌کنید، بهتر است بدانید که ممکن است از Flat استفاده کند.

نکته مهم: اختلاط نامنظم دو گونه در نوشتار رسمی یا یک متن آموزشی ممکن است باعث ناهماهنگی شود. بنابراین بهتر است در هر متن، یک استاندارد املایی را به‌صورت یکدست رعایت کنید.

۸. تفاوت انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی در آزمون‌های بین‌المللی چیست؟

اگر قصد شرکت در آزمون‌های بین‌المللی زبان را دارید، احتمالاً این سؤال برایتان پیش می‌آید که آیا باید براساس نوع آزمون، انگلیسی آمریکایی یا بریتانیایی یاد بگیرید؟

آزمون IELTS

آزمون آیلتس از انواع مختلف انگلیسی، از جمله آمریکایی، بریتانیایی، استرالیایی و سایر گونه‌های رایج استفاده می‌کند.

بنابراین، برای موفقیت در این آزمون لازم نیست فقط به یک لهجه محدود شوید.

در بخش نوشتاری نیز معمولاً هر دو شیوه استاندارد املایی آمریکایی و بریتانیایی پذیرفته می‌شوند. نکته مهم، رعایت یکدستی در نوشتار است.

آزمون TOEFL

تافل نیز از لهجه‌های مختلف انگلیسی در بخش شنیداری و سایر بخش‌های آزمون استفاده می‌کند.

اگرچه در بسیاری از منابع و نمونه‌های آموزشی این آزمون با انگلیسی آمریکایی بیشتر مواجه می‌شوید، آشنایی با گونه‌های دیگر نیز اهمیت دارد.

در نتیجه، برای آمادگی در آزمون‌های IELTS و TOEFL بهتر است علاوه بر تقویت یک الگوی اصلی، مهارت شنیداری خود را با لهجه‌های مختلف تقویت کنید.

۹. چگونه با هر دو نوع انگلیسی آشنا شویم؟

حتی اگر تصمیم گرفته‌اید فقط یکی از این دو گونه را به‌عنوان الگوی اصلی یادگیری انتخاب کنید، بهتر است خودتان را به همان محدود نکنید.

چند روش کاربردی برای آشنایی با هر دو گونه وجود دارد:

۱. فیلم و سریال تماشا کنید.

برای آشنایی با انگلیسی آمریکایی می‌توانید از فیلم‌ها و سریال‌های آمریکایی استفاده کنید. در کنار آن، تماشای آثار بریتانیایی به شما کمک می‌کند با تلفظ و اصطلاحات رایج در بریتانیا آشنا شوید.

۲. به پادکست‌های هر دو گونه گوش دهید.

پادکست‌ها فرصت خوبی برای شنیدن زبان طبیعی و آشنایی با سرعت و آهنگ گفتار افراد مختلف هستند.

۳. از دیکشنری‌های معتبر استفاده کنید.

دیکشنری‌هایی مانند:

  • Cambridge Dictionary
  • Oxford Learner’s Dictionaries
  • Merriam-Webster

می‌توانند در یادگیری تلفظ، معانی و تفاوت‌های واژگانی به شما کمک کنند.

۴. واژگان متفاوت را یادداشت کنید.

بهتر است یک دفترچه یا فایل برای ثبت تفاوت‌های رایج داشته باشید. برای مثال:

AmericanBritish
ApartmentFlat
ElevatorLift
VacationHoliday
GasPetrol
TruckLorry

لازم نیست تمام این کلمات را به‌صورت جداگانه حفظ کنید. بهتر است آن‌ها را در جمله و موقعیت واقعی یاد بگیرید.

۵. مهارت شنیداری خود را محدود به یک لهجه نکنید.

اگر فقط به یک نوع انگلیسی گوش دهید، ممکن است در مواجهه با لهجه‌های دیگر در ابتدا مشکل داشته باشید. بنابراین، حتی اگر انگلیسی آمریکایی را انتخاب کرده‌اید، بخشی از تمرین شنیداری خود را به انگلیسی بریتانیایی اختصاص دهید.

۱۰. در نهایت انگلیسی آمریکایی را انتخاب کنیم یا بریتانیایی؟

برای انتخاب بهتر، می‌توانید از جدول زیر کمک بگیرید:

هدف شماپیشنهاد
مهاجرت به آمریکاانگلیسی آمریکایی
مهاجرت به بریتانیاانگلیسی بریتانیایی
تحصیل در آمریکاانگلیسی آمریکایی
تحصیل در بریتانیاانگلیسی بریتانیایی
ارتباط کاری با شرکت‌های آمریکاییانگلیسی آمریکایی
ارتباط کاری با شرکت‌های بریتانیاییانگلیسی بریتانیایی
تماشای بیشتر محتوای آمریکاییانگلیسی آمریکایی
استفاده از منابع آموزشی بریتانیاییانگلیسی بریتانیایی
ارتباط بین‌المللی با افراد کشورهای مختلفانتخاب یک الگوی اصلی و شناخت هر دو

البته این پیشنهادها به معنای محدود بودن کاربرد هر گونه به کشور مربوطه نیستند. شما می‌توانید با انگلیسی آمریکایی در بریتانیا تحصیل کنید یا با انگلیسی بریتانیایی در آمریکا زندگی و کار کنید.

سؤالات متداول درباره انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی

آیا انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی دو زبان متفاوت هستند؟

خیر. هر دو گونه متعلق به زبان انگلیسی هستند و تفاوت آن‌ها بیشتر در تلفظ، واژگان، املای برخی کلمات و تعدادی از کاربردهای گرامری است.

آیا انگلیسی آمریکایی آسان‌تر از انگلیسی بریتانیایی است؟

هیچ‌کدام به‌طور مطلق آسان‌تر نیستند. میزان دشواری به زبان مادری، منابع آموزشی، میزان مواجهه با هر لهجه و عادت شنیداری زبان‌آموز بستگی دارد.

آیا انگلیسی بریتانیایی رسمی‌تر از انگلیسی آمریکایی است؟

خیر. این یک تصور رایج اما نادرست است. هر دو گونه در موقعیت‌های رسمی و غیررسمی کاربرد دارند. میزان رسمی بودن بیشتر به انتخاب واژگان، ساختار جمله و موقعیت ارتباطی بستگی دارد.

آیا برای شرکت در آیلتس باید انگلیسی بریتانیایی بلد باشیم؟

خیر. آیلتس لهجه‌های مختلف را در بخش شنیداری استفاده می‌کند و هر دو استاندارد نوشتاری آمریکایی و بریتانیایی قابل‌قبول هستند. مهم این است که نوشتار شما استاندارد و یکدست باشد.

آیا می‌توانیم با انگلیسی آمریکایی در بریتانیا زندگی کنیم؟

بله. انگلیسی‌زبانان آمریکایی و بریتانیایی معمولاً به‌راحتی با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. فقط ممکن است لازم باشد به برخی واژگان و اصطلاحات محلی عادت کنید.

آیا باید از ابتدا یکی از دو نوع انگلیسی را انتخاب کنیم؟

بهتر است یک گونه را به‌عنوان الگوی اصلی تلفظ و نوشتار خود انتخاب کنید؛ اما نیازی نیست یادگیری گونه دیگر را به تعویق بیندازید. از همان ابتدا می‌توانید با شنیدن و خواندن منابع مختلف، هر دو را بشناسید.

جمع‌بندی: انتخاب شما مهم است، اما محدودکننده نیست!

انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی دو گونه معتبر از زبان انگلیسی هستند که در طول تاریخ مسیر تحول متفاوتی را طی کرده‌اند. تفاوت آن‌ها در تلفظ، واژگان، املای کلمات و برخی ساختارهای گرامری دیده می‌شود؛ اما این تفاوت‌ها مانع ارتباط میان گویشوران آن‌ها نیست.

اگر هدف مشخصی مانند مهاجرت، تحصیل یا کار در یک کشور دارید، بهتر است گونه رایج در همان کشور را به‌عنوان الگوی اصلی انتخاب کنید. اما اگر هنوز هدف مشخصی ندارید، می‌توانید براساس منابع آموزشی و محتوایی که بیشتر با آن‌ها ارتباط دارید تصمیم بگیرید.

در هر صورت، پیشنهاد می‌کنیم خودتان را به یک لهجه محدود نکنید. یادگیری یک الگوی اصلی در کنار توانایی درک لهجه‌ها و واژگان مختلف، به شما کمک می‌کند در موقعیت‌های متنوع ارتباط مؤثرتری برقرار کنید.

به یاد داشته باشید که هدف نهایی یادگیری زبان انگلیسی، صحبت کردن با یک لهجه خاص نیست؛ بلکه توانایی برقراری ارتباط مؤثر با افراد مختلف در سراسر جهان است.

اگر روست دارید اطلاعات بیشتری در زمینه زبان انگلیسی به دست بیارید، بهتون پیشنهاد می کنم که مطلب راهنمای جامع زبان‌شناسی و دانستنیهای زبان انگلیسی رو از دست ندید.

Telegram
WhatsApp
LinkedIn
Email
Print

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *